...

[Cue: Breaking The Habit]


This song is the exact song that would complement my senses at this moment. Last night gave me some realizations---of what I've done. At this moment, I never really want to jot this down, for this would never make myself great to the public. But somehow, my own thoughts are more persuasive than my sense of pride, and publishing this I think would help me lighten the grief of my conscience.

Kasalanan ko... Malaki ang aking naitulong sa pagkakaganito ng kapatid ko. Sumosobra na siya, pero wala ako sa lugar para dumisiplina sa kanya. Hindi siya nakikinig sa akin, dahil alam niya kung paano ko rin nasasagot ang magulang namin. Hindi ko matulungan ang nanay ko sa pangangaral sa kanya, dahil wala ako sa lugar. Kasalanan ko... Hindi ako naging mabuting ehemplo. Ako ang pasimuno, dahil ako ang pinakamatanda. Hindi nila matututunan to kung hindi ko sinimulan. At ngayon nakita ko ang sarili ko sa ginawa ng kapatid ko---isang malalim na bangungot na tumagos sa kaibuturan ng aking namamanhid na pag-iisip.

I can't continue writing this. Lots of sentences are going around my head back and forth. I cannot even transfer my thoughts into the right language. I can't detail this anymore. Many things to say, but all are disarranged. Maybe I should stop the talk and rather face the act of retribution. Breaking the habit is definitely hard. Pride would come in again, but I won't let it swallow the whole of my being.

I should stop myself. Hindi ko hahayaang umabot sa punto na pati ang bunso kong kapatid eh mahawa sa aking kasalanan. Hindi ko rin mapapangaralan ang kapatid ko kung hindi ko muna papangaralan ang sarili ko...

[Cue: Slip Out The Back]